Malawi 2011

Onze laatste Malawi-avonturen

2011-05-04T10:47:00.002+02:00

Lieve iedereen,

Hier zijn we dan met onze laatste blogtekst! Ondertussen zijn we weer in ons koude Belgiëlandje, dus ons spannende Malawi-avontuur zit er spijtig genoeg op! Gelukkig kunnen we jullie nog voor een laatste keer verwennen met onze superspannende belevenissen.

Vorige week was een week waarin feesten centraal stond, we begonnen de week op dinsdag met een heuse estafettestrijd, waarbij iedereen een mooie medaille kreeg. De leerkrachten waren nog meer gebrand op winnen dan de kinderen, dus het werd een echte competitie!

Op woensdag verzamelden we al onze mooie knutselwerkjes en vormden we een lange stoet, waarin we door het dorp trokken. Op deze manier wilden de leerkrachten de mensen tonen wat we op school allemaal doen, zodat zij ook het belang van onderwijs zouden zien. Het werd een aangenaam schoolreisje, waarop de kinderen zelfs een waterijsje kregen, dat ze met heel veel smaak opslurpten.

Donderdag speelden we leuke spelletjes op het veld en vrijdag vierden we feest. De leerkrachten en de kinderen dansten en zongen de ziel uit hun lijf. Na het eten was het tijd voor pannenkoeken. Caro en Megan hadden donderdagavond gezwoegd achter het vuur, om ervoor te zorgen dat alle leerkrachten hun buikjes rond zouden kunnen eten. Iedereen vond het superlekker en nadien was het tijd voor het onvermijdelijke afscheid. Hoewel we onszelf beloofd hadden dat we niet zouden wenen, pinkten we toch enkele traantjes weg. Het was dan ook zo’n officieel afscheid met emotionele speeches en uitgebreide knuffels, dus ze maakten het ons echt wel moeilijk.

Thuisgekomen begonnen we stilletjes onze valiezen te maken en zaterdag stonden we al om 9.30u klaar om te vertrekken. Terwijl we onze laatste spulletjes bij mekaar zochten, hoorden we opeens een gil... Jaja, ons Caro deed het weer! J De oorzaak van de gil was een spin zoals we er nog nooit één zagen. Een grote, harige, trage en tarantula-achtige achtpoter bewoog zich zelfverzekerd voort in de kast. Gefascineerd maar ook een beetje bang, sloegen we het kruipende dier gade. Dat moest Mieke zien!

Natuurlijk was de spin verdwenen van zodra we onze rug even draaiden. In lichte paniek zochten we ons huisje door, totdat Megan onze vriendin ontdekte, aan de achterkant van de kast. Ze was druk aan het jagen op de hooiwagens die zich daar ook bevonden.

Daarna was het tijd om te vertrekken. Richard hielp ons onze bagage in te laden en we kropen in de auto. Uiteraard was er nog niet genoeg sensatie geweest deze week, dus moest er nog iets gebeuren… Net na ons vertrek, aan het tankstation in Zomba, gaat Mieke haar auto stuk… Natuurlijk stonden we perfect geparkeerd in het midden van de straat, voor de ingang van het tankstation, waar absoluut niemand moest passeren… J Na veel getoeter en verschillende suggesties van extreem behulpzame mannen, werd de auto op de parking van het tankstation gezet.

Mieke belde ondertussen één van haar connecties, die bijna direct aan kwam rijden in een jeep met laadbak! Wij waren al helemaal opgetogen, want dat reizen in de laadbak van jeeps vinden we wel fijn… uiteraard ging het sprookje niet door. Mieke ging even mee met de man om een andere auto te halen, en kwam even later terug met een iets te kleine wagen…

Eén van de valiezen kon in de koffer, met enkele zakken erbij gepropt. Dan moesten we de twee resterende valiezen tussen de zetels zien te puzzelen, waarna wij ons in diverse bochten wrongen om erbij te passen. Gelukkig zijn we redelijk flexibel en konden we er allemaal bij! Op naar de luchthaven dus!

Uiteraard was het hiermee nog niet gedaan. Aangezien we allemaal een beetje meer bagage hadden dan wanneer we toekwamen, wogen onze valiezen meer dan 20kg… Gelukkig had ik nog een tweedaagse rugzak in mijn valies, die ik dan volpropte met kleding, zodat het gewicht tot 19,5kg gereduceerd werd. Megan kon haar overtollige 12kg nog kwijt in haar rugzak, maar Caro had iets minder geluk. Zij kampte met 4,5kg overgewicht, waarvan ze 3kg heeft moeten betalen… aan 32 dollar per kilo!!

Na al deze commotie namen we afscheid van Veerle en Mieke, die zo lief waren ons te komen uitwuiven en haastten we ons naar de paspoortcontrole. Na het vlugvlug invullen van een of ander formulier, begaven we ons als laatste passagiers naar ons vliegtuig. Uiteraard was mijn handtas (een sportzak vol kleding) te groot en mocht deze niet mee als handbagage… Ik werd een beetje boos en herhaalde voor de derde keer deze dag dat mijn bagage pas na zeven weken was aangekomen, dus dat ik gedwongen was nieuwe kleren te kopen, die ik nu ook weer mee naar huis moest nemen… Gelukkig mocht ik uiteindelijk alles meenemen en konden we op onze plaats gaan zitten.

We werden van alle kanten bekeken toen we opstapten, waarschijnlijk omdat iedereen op ons moest wachten ofzo… J Triest, maar opgelucht stegen we op en wierpen onze laatste blikken op het mooie Malawi.

Natuurlijk verliepen onze andere vluchten niet even vlekkeloos. De rust op de vlucht van Johannesburg naar Londen werd verstoord door zowel onze voor- als achterburen, die in onze rug duwden en hun stoelen naar achteren zetten, zodat wij absoluut geen kans kregen om te slapen. Alsof dat nog niet genoeg was, hoorden we om de tien minuten het gekrijs van een verwende kleuter een paar rijen voor ons, telkens de papa even naar de wc moest, iets ging halen om te drinken of zich bewoog…

Na 10 uur turbulentie met als kers op de taart af en toe een luchtzakje, landden we geradbraakt en uitgeput in Londen. Even opfrissen in de wc’s en dan was het wachten tot wanneer we mochten instappen. Uiteraard zorgde mijn handbagage weer voor enkele probleempjes: ik was, na die lange vlucht, even vergeten dat er nog een flesje water in mijn handbagage zat, waardoor de zuurpruim aan de scanner heel mijn zak moest doorzoeken. Na deze gezelligheid achter de rug te hebben, kwam de volgende ons tegemoet…

Bij het opstappen werd mijn handbagage weer eens te groot bevonden en hoewel ik mijn rugzak al had moeten afgeven, moest ik nu ook mijn “handtas” vaarwel zeggen. Hier ging ik niet zomaar mee akkoord, aangezien er redelijk waardevolle spullen aanwezig waren in deze zak. De man in kwestie luisterde echter niet naar mij en pakte de zak uit mijn handen. Ik trok deze terug en vertelde hem dat ik niet op deze vlucht zou stappen als ik mijn spullen niet bij mij kon houden. Hij vertrok om mijn bagage te gaan zoeken en ik begon mijn belangrijke dingen in een echte handtas te proppen, terwijl Megan de andere medewerkster het verhaal van mijn verloren bagage vertelde. De dame in kwestie was net iets sympathieker dan de onvriendelijke man, waardoor ik een excuus kreeg en met mijn handtas op het vliegtuig kon. De man hebben we niet meer gezien. J

Bij aankomst was alle bagage wonder boven wonder aanwezig, dus konden we met een gerust hart naar onze familie en vrienden, die ons vol ongeduld stonden op te wachten. Na een hectisch weerzien trokken we, voor de eerste keer in drie maanden, ieder naar ons eigen huisje…

Voilà, ons avontuur zit erop, we hopen dat we jullie steeds hebben kunnen bekoren met al onze spanning en sensatie en willen jullie nog eens hartelijk bedanken voor jullie trouw en toewijding!! Hieronder vinden jullie de laatste foto’s! Veel plezier!

Zo fier dat ze zijn met hun medailles!

En niet alleen de kindjes waren fier...

Even poseren voor de foto...

en nog eens...

We tonen onze knutselwerkjes aan de buitenwereld.

Het wordt een heuse stoet.

Met een lekker tussendoortje voor de kids.

Spelletjes op het veld.

George is zo fier als een gieter op zijn eerste boek!

Babyfoto!

en nog één...

jaja, we kunnen er geen genoeg van krijgen :)

Tijdens de pauze nemen we nog enkele foto's.

Nog eens op de foto met de kindjes.

Feest!!

Iedereen wil een muziekinstrument!

En we zingen en dansen erop los!

Als afsluiter zijn er lekkere pannenkoeken...

De kindjes van de leerkrachten zijn hier erg blij mee!

De tarantula-achtige achtpoter...brr...

En tot slot...een groepsfoto!

Zo, dat was het dan! Bedankt voor jullie steun en interesse!!

Nog een laatste keer dikke zoenen van het Malawi-Trio!!

XXX

Vakantiepret in Malawi!

2011-04-24T12:31:00.003+02:00

Hey iedereen!!

Hier zijn we weer, na een korte onderbreking!! We hebben geen internet meer in ons huisje, dus hebben we een half uurtje credits gekocht (er was niet meer) om jullie toch een kort verslagje van onze vakantie te geven!

Eerst trokken we met z’n vijven naar Lilongwe, om Jan op te halen van het vliegveld. Na een kakkerlaknacht sprongen we op de minibus richting Senga Bay, om eindelijk het meer te kunnen bewonderen.

In Senga Bay vonden we gelukkig een lodge zonder kakkerlakken, maar deze had ook een mindere kant: het eten…

Een fruitsla bijvoorbeeld bestond uit drie ongepelde bananen op een bordje. Hier hebben we dus maar één dag gegeten, hoewel we twee nachten bleven.

Na de eerste nacht bezochten we, na even zoeken, een fish farm en een crocodile farm. In de fish farm konden we genieten van een lekkere maaltijd, en de krokodillen konden ons enorm bekoren. Onze lange wandeltocht heeft absoluut zijn vruchten afgeworpen!

Na Senga Bay trokken we naar Monkey Bay. We werden opgepikt door een overvolle truck en wrongen ons tussen de mensen in de laadbak. Het werd een gezellige rit. In Monkey Bay was eigenlijk absoluut niets te zien, dus vroegen we de chauffeur of hij ons rechtstreeks naar Cape Maclear wilde brengen. Geen probleem, we werden met ons zessen vervoerd in de laadbak, echt de leukste manier van reizen!

Cape Maclear was echt prachtig! We hadden een superleuke lodge met enorm lekker eten en erg vriendelijk personeel! Na ons tweede nachtje daar, trokken we de dorpjes in en zochten we een kajak. We begaven ons naar een eilandje tegenover het meer, waar we konden snorkelen. We zagen supermooie vissen in het water! Daarna wilden we verder naar ‘Otter Point’, waar we zogezegd otters konden zien. Niets was echter minder waar… De otters waren nergens te bekennen, maar wel konden we nog meer visjes bewonderen.

De dag daarna wilden we opnieuw proberen of we toch geen otters konden vinden, maar we werden gestoord door een vrouw die ons even kwam melden dat we moesten betalen om daar te mogen zijn. Aangezien we hier absoluut niet van op de hoogte waren, pakten we onze spullen maar en bliezen we de aftocht. Onderweg viel mijn Malawese schoen in de rotsen, dus gooide ik de andere er maar achteraan…

Vervolgens wilden we absoluut een safari gedaan hebben, dus trokken we naar Liwonde National Park. In Liwonde aangekomen, vonden we een lodge, gingen we eens een kijkje nemen op de markt en maakten een deal met een bizarre man om de volgende dag op safari te gaan. Het avondeten in onze lodge was absurd duur, dus gingen we een lokaal restaurantje binnen, waar we overvloedig bediend werden!

Goed van ons, want hier kwamen we een man met een jeep mét open laadbak tegen. Hij stelde ons voor om de volgende dag met ons de safari te doen, voor een prikje! We stemden in en belden onze vorige deal af. Voldaan begaven we ons naar onze lodge.

De safari de volgende dag was geweldig! We zagen wel 40 olifanten, dikke wrattenzwijnen, gazellen etc. Ook zagen we een iets minder geliefde diersoort: stropers! Het geluk was echter met ons, want we reden de hele tijd achter jeep vol mensen, begeleid door een gids. Naast gratis uitleg te krijgen, konden we ook zien hoe zij de beveiliging verwittigden, zodat de stropers (hopelijk) opgepakt konden worden.

Na onze geslaagde safari trokken we weer naar Zomba, waar we het plateau aan onze bezoekers toonden. Daarna zat onze vakantie er spijtig genoeg al op. We kochten nog wat souvenirs, hopend dat we alles in onze bagage zouden krijgen…

Ondertussen zijn we weer onder ons drietjes, de rust en het evenwicht in ons huisje is weergekeerd. Spijtig genoeg zit het Malawi-avontuur er ook voor ons bijna op. Nog maar één weekje en we vertrekken weer richting thuisland. Hopelijk kunnen we voor die tijd nog een blogberichtje achterlaten!

Hieronder kunnen jullie meegenieten van onze prachtige reis! Veel plezier!!

Senga Bay strand!

Megan in Cape Maclear

Malawi-trio in Cape Maclear

Een privéconcert in Cape Maclear

Party!!!

Liefde in Cape Maclear

Vreemde baby's in Liwonde

markt in Liwonde

de nieuwe mode??

safari!!! Allemaal beestjes!!

Oeps, deze is een beetje boos op de auto's...

Maaltijd op West Thumbi Island

Mooie groepsfoto in Senga Bay

Shopping Centre in Senga Bay ;)

Een foto om onzen Alex jaloers te maken :)

In de Crocodile Farm

Whaaaw!!! Cape Maclear is supermooi!

Snorkelen om de Cichliden te bewonderen!

En toen was er drank...

Idyllisch zicht vanaf West Thumbi Island

Otter Point, zonder otters...

Jan :)

Zalig, zo reizen!!

Voilà, dit was het dan weer! Jullie hebben er lang op moeten wachten, maar het was het wachten waard, niet? :) Hopelijk tot volgende week, voor ons laatste berichtje vanuit het mooie Malawi!!

Dikke kussen van het Malawi-trio!!!
XXX

Sport en Spel in Sitima

2011-04-08T23:06:00.000+02:00

Hey daar, lieve volgertjes!

Deze week was een drukke en sportieve week voor ons allen. Aangezien we hier nu met z'n vijven zijn, is het nooit meer stil in huis. Ook op school was het druk. We werkten, naast onze stage, aan het project "De wereld@groepT".

Het thema van deze week werd 'sport en spel', beginnend met een intensieve estafette op maandag. We zorgden voor vijf spelletjes, waaronder waterdragen, blindemannetje en staartjetrek. Iedere leerkracht kreeg een team toegewezen, waardoor we bij ieder spel twee teams tegenover elkaar konden zetten. Bij ieder spel konden punten worden verdiend, wat de competitiviteit van de leerkrachten enorm aanwakkerde.

Voor ons project dienden we enkele interventies te doen om de betrokkenheid van de kinderen te verhogen, dus moesten er bepaalde voorbereidingen gtroffen worden. We schilderden een ganzenbord, een hinkelspel en een twister op de vloer van de eetzaal. Daarnaast maakten we een kegelspel uit waterflessen, een reuzemikado van takken en een heus werpspel met autobanden. We waren enorm fier op onze creaties en de kinderen waren in de wolken.

Op vrijdag was het dan de grote dag, de dag van onze projectrealisatie! We reden door de regen naar school, in de hoop dat het droog zou zijn bij onze aankomst. Gelukkig was de bui overgetrokken, maar spijtig genoeg waren er bitter weinig kinderen aanwezig. Maar ja, je moet roeien met de riemen die je hebt, dus deelden we de aanwezige kinderen op in groepen en begonnen we met de spelletjes. Na een tijdje begonnen de overige kinderen binnen te druppelen en tegen de speeltijd waren de klassen bijna voltallig. Bijna alle spelletjes waren een groot succes. Enkel het baseball was iets minder, aangezien de leerkrachten het spel niet helemaal begrepen.
Sam stelde voor om het eens met de leerkrachten te spelen, zodat zij het zouden begrijpen en het nadien beter aan de kinderen zouden kunnen uitleggen. We stemden hiermee in en hielden het dan maar voor bekeken. Gelukkig hadden we, door de overige spelen, genoeg materiaal om ons project af te ronden.

Verder gebeurde er niets noemenswaardigs, dus zullen we het hierbij laten. De kortste blog van de reeks... We hebben echter nog een leuk nieuwtje: morgen vertrekken we op vakantie, dus zullen jullie ons even niet kunnen volgen.
Maar geen paniek: achteraf krijgen jullie een volledig reisverslag te lezen, compleet met foto's!!
We zullen jullie missen!!

Nu volgen nog enkele foto's, zodat jullie even zoet zijn...

Estafette: trek je tegenstrever over de lijn!

Blindemannetje spelen is erg fijn... als je maar weet waar je moet zijn. :)

Vul zo snel mogelijk je emmer!!

Staartjetrek... waarbij de knuffel onthoofd wordt... :)

Nancy is zooooooooo schattig!

Lotte wil ook eens op de foto met de kindjes!

Net zoals Lisa!!

groepsfoto!!

Caro met de kindjes van Lekeleni

Stoere foto's :)

Vera poetst haar tandjes.

Muziek maken is erg fijn!

Whaaw!! Zo chic!

En de maandelijkse weging in de under 5 clinic... Vera is er niet zo blij mee!

George met Anthony, zijn baby.

Megan en ik met Anthony!

Nu is het Malawi-trio compleet!

Leuk fietsparcours hé!

Lekker veel modder en plasjes!

De regen had blijkbaar lichtjes toegeslagen op de veldweg.

We spelen Chinese voetbal met de derde kleuterklas.

De zelfgemaakte mikado heeft veel succes!

Ons kegelspel was supertof!!

Net zoals het hinkelspel...

... het werpspel...

...de twister...

...het ganzenbord...

...en het baseball... neen, dat niet!! :)

See you later, alligator!! :)

Tot binnen twee weekjes!!!

Dikke knuffels van het Malawi-trio en de vriendinnetjes!!
xxx

Een rustig weekje... met bezoek!

2011-04-04T19:15:00.000+02:00

Hey iedereen!

Deze week was een echte kalme Malawi-week, we werkten rond het thema 'mijn omgeving' en maakten ter introductie hiervan een leuke wandeling door Sitima.
Zelfs de allerkleinsten konden mee! Het was ook eens fijn voor ons om echt tussen de hutjes van het dorpje te komen en de huisjes van enkele leerkrachten te zien.

Op woensdag maakten we een vuilbak aantrekkelijker voor de kinderen, door deze te voorzien van een kippenuiterlijk. We stelden hem op donderdagvoormiddag voor aan de kinderen als 'Chicken Chakkalakka' en zochten zoveel mogelijk vuil bij elkaar om in onze kip te gooien. Laat ons hopen dat ze nu een beetje beter voor hun omgeving zorgen...

Op vrijdag speelden we een leuk spel met de hele school; we verdeelden hen in 10 groepen, voor iedere leerkracht één. Daarna gaven we hen per groep de opdracht om een voorwerp te zoeken. We hadden vanalles verstopt op en rond het veld. Wanneer ze hun voorwerp gevonden hadden, brachten ze het naar ons en kregen ze een nieuwe zoekopdracht. De groepen moesten zo snel mogelijk hun lijstje afwerken en de groep die eerst klaar was, mocht beginnen met de extra zoektocht naar mijn schoenen. Deze had ik in een boom gehangen... Alle leerkrachten waren erop gebrand om te winnen, dus ze deden allemaal superenthousiast mee! Het spel was zelfs zo'n succes dat ze vroegen om het nog eens te spelen.

Aangezien het 1 april was en we ons een beetje verveelden in de namiddag, vonden we er niets beters op dan een mopje uit te halen met Mieke. We hingen een briefje op haar garagedeur waarin we haar uitnodigden op het verlovingsfeest van Caroline en Osman. Verdere details zou ze op de uitnodiging zelf vinden, die we zogezegd op haar voordeur hadden gekleefd. Natuurlijk was de uitnodiging een mooie aprilvis... :)
Toen ze thuiskwam, deden we alsof we er niet waren en verkneukelden ons al om haar reactie. Ze was er toch een beetje ingetrapt, omdat ze geloofde dat er een feestje zou zijn, dus ons mopje was toch gedeeltelijk geslaagd :)

's Avonds zijn we voor het eerst naar een echt Malawees feestje geweest. 'The black missionaries' (een Malawese band) kwamen spelen in 'The Mandevu farm' in Machinga. Dat wilden we toch eens meegemaakt hebben, dus gingen we samen met Mieke per taxi naar Machinga. Het werd een gezellig feestje met enorm veel ambiance. Iedereen danste en was vrolijk, echt een onvergetelijke sfeer. Spijtig genoeg moesten we al redelijk vroeg naar huis, aangezien Lotte en Lisa de dag erna zouden arriveren in Blantyre. We zouden hen gaan ophalen en moesten dus vroeg uit ons bedje...

Zaterdag stonden we dus op tijd op en vertrokken naar Blantyre. Onze persoonlijke taxichauffeur David vergezelde ons naar de tribune om hen te zien landen. Het was voor hem een hele belevenis, omdat het blijkbaar de eerste keer was dat hij een vliegtuig zag landen... Leuk dat wij deze ervaring met hem konden delen. :) Uiteraard hadden onze twee gasten meer geluk dan wij en arriveerden MET hun bagage. Gelukkig was dit onmiddellijk goedgemaakt, aangezien Lisa twee zakjes Belgische paaseitjes in haar bagage had... En wij mochten die opeten!!! Zalig!!!
's Avonds bouwden we een welkomstfeestje op 'Den Berg' en we nodigden zelfs de wakers uit om mee te feesten. Met wat muziek en een beetje wijn werd het erg gezellig op Mieke haar oprit... Gelukkig vond ze dit niet erg... :)

Op zondag speelden we gids voor de nieuwe azungu en toonden hen Zomba. Achteraf gingen we een hapje eten in Domino, waar hun geduld al onmiddellijk op de proef werd gesteld... Doordat de elektriciteit af en toe uitviel, hebben we bijna twee uur op ons moeten wachten, tot nu toe de langste Malawi-wachttijd.
Gelukkig was het eten erg lekker, wat het wachten weer goedmaakte.
We ontdekten ook dat er een beautyfarm aan Domnio vasthangt. Hierdoor verdenken we hen ervan iemand in te huren die in de avocadoboom kruipt om avocado's op onze hoofden te gooien, zodat we bij hen zouden komen om ons haar te doen. :)

Tot zover ons vredig weekje, hieronder vind je enkele foto's...

Wandeling door Sitima

Na een tijdje werden sommige kleintjes wel wat moe.

We komen superschattige biggetjes tegen onderweg!

We maken Sitima na in zand!

De kindjes maken de huisjes langs de weg na...

Alex geeft de kinderen duidelijke instructies over de plaats van de 'school'.

Ook de eerste kleuterklas maakt zijn dorp na.

In de miniklas bouwen de kleuters met Megan huisjes uit blokken.

Het kind in Davidson komt boven...

En ze zijn toch zó fier!!

Zelfs Nancy speelt mee.

Megan poseert bij 'Chicken Chakkalakka'

'Chicken Chakkalakka' wordt aan de kleuters geshowd.

We maken hygiëne- en milieuposters in de refter met de hele school.

Iedereen speelt enthousiast mee met het mega-zoekspel.

Wie zoekt, die vindt!

Caro met Filipi!

En daar zijn Lotte en Lisa!

Ons welkomstfeestje!

Eén van onze waakhonden komt mij beschermen.

Megan en ik proberen in een boom te klimmen...

Bijna-groepsfoto!

Het Malawi-trio op weg naar Zomba.

En een mooie afsluiter!

Voilà, tot de volgende update!!
Dikke zoenen vanuit het zwoele Malawilandje!!
xxx

De week van het Achtste Wereldwonder...

2011-03-28T20:24:00.000+02:00

Mulibwanji lieve volgertjes?

Deze week was de week van het wonder, naast enkele minder wonderbaarlijke dingen.

Eerst geven we een kort woordje uitleg over onze lesweek: we werkten een week rond 'water', het werd dus een beetje natjes deze week...
De week begon net zoals de vorige eindigde: met gestaar. Megan en ik waren met onze klassen naar de waterpomp gegaan om de kinderen iets bij te brengen over zinken en drijven, toen we zagen dat de mannen van de voetbalploeg ook aanwezig waren om hun uitrusting uit te wassen. Uiteraard werden we enorm bestaard en voelden we onz weer een ietsiepietsie ongemakkelijk. Gelukkig hadden we de kinderen om ons wat afleiding te bezorgen...
Daarnaast werd het een superleuke en weer leerijke week, voor de kinderen, de leerkrachten en onszelf.
George en Osman waren erg geïnteresseerd in het Vlaams, waardoor we hen enkele zinntejes leerden. Ook zochten we de betekenis van zowel onze als hun naam op, aangezien hen dat enorm interesseert. We lachten een tijdje met Osman, wat 'zachte jeugd' betekent. Aangezien zijn tweede naam 'little finger' betekent, noemden we hem de hele week 'Soft youth little finger'... wat vreemd genoeg op één of andere manier zijn euforie opwekte...
Verder wilden de jongens graag weten waar België nu eigenlijk lag. In eerste instantie dachten ze dat het de hoofdastad van China was, maar gelukkig hangt er een wereldkaart omhoog in het youth center, waardoor we deze foute opvatting de wereld konden uithelpen.

Op dinsdagnamiddag leerden ook wij nog wat bij, aangezien de elektricien (echt waar, hij bestaat!!) eindelijk ons gesmolten stopcontact kwam vervangen. De man in kwestie vond het blijkbaar erg belangrijk dat we onze kennis van het Chichewa wat zouden uitbereiden, dus nam hij de taak op zich om, tijdens het vervangen, een hele hoop zinnetjes te vertalen naar het Engels. Ik schreef alles vlijtig op, terwijl Megan en Caro zich subtiel terugtrokken... Joepie, een privéleerkracht... :)

Op donderdag hielden we een heus waterballonnengevecht met de hele school, wat iedereen echt supertof vond. De leerkrachten vonden het zelfs zo leuk dat ze dat nog eens wilden doen. We besloten dus een nieuw gevecht te houden tijdens de week voor de paasvakantie. Dan komen Lotte en Lisa, dus dan kunnen we match azungu - akuda (blanken - zwarten) doen! Dat zag iedereen goed zitten!

Op donderdag gebeurde het Achtste Wereldwonder... na de lessen wachtten we rustig tot wanneer Mieke klaar zou zijn om naar huis te vertrekken (we zijn op donderdag steeds met de auto, want dan gaat Mieke met enkele kindjes naar de tandarts) toen ze opeens telefoon kreeg. Ze sprak even en wanneer ze aflegde, zei ze heel rustig: 'Iris, je bagage is aangekomen.' Ik geloofde natuurlijk mijn oren niet en dacht even dat ze een mopje maakte. Ook Caro stond erbij alsof ze het in Keulen hoorde donderen. Ik vroeg haar even te herhalen wat ze net gezegd had en ja, ik hoorde het goed: MIJN BAGAGE WAS AANGEKOMEN!
Na een kort overleg in de auto, besloten we dat we best de dag zelf nog naar Chileka zouden gaan om hem op te pikken, kwestie van de overige kledingstukken niet kwijt te geraken, als die er al waren. Ik bereidde me dus voor op een lege valies en vertrok, samen met Megan, naar de luchthaven.
De luchthven is 'goed bereikbaar' met de minibusjes, dus we rekenden uit dat we op tijd terug zouden zijn, zodat we niet in het donker zouden moeten reizen.

Op onze weg naar de minibusjes van Zomba werden we al even opgehouden: Megan wilde net een plakker op haar teen kleven, wanneer twee politieagenten naar ons toe kwamen. Ze vroegen eerst of Megan niet gewond was. Toen we hen ervan verzekerd hadden dat het wel ok was, stelden ze ons een andere vraag: 'Do you want to see a Malawian snake?' Wij moesten eerst even lachen, omdat we ons allebei voorstelden dat de mannen met hun piemel zouden beginnen zwaaien, maar dit was gelukkig een waanbeeld... :) Ze loodsten ons mee naar een klein pleintje, waar een enorme slang lag! Zo groot hadden we ze hier nog niet gezien. Gelukkig was het beest niet meer in leven, zodat we er ongestoord een foto van konden maken!

Dus zetten we onze tocht verder. Ons schema werd nog meer in de war gestuurd toen we op het minibusje zaten; we wachtten wel drie kwartier voor de chauffeur eindelijk vond dat het busje vol genoeg zat om te vertrekken... Na een dik uur rollercoastergevoel, kwamen we aan in Limbe, waar we overstapten op een busje dat ons -naar het schijnt- naar Chileka Airport zou brengen. Niets was dus minder waar, aangezien het busje al stopte in Blantyre, waar we weer een overstap maakten. Nu verzekerde de portier ons ervan op het juiste busje te zitten, dus waren we gerust. Zo lang zou het toch niet meer kunnen duren?
Uiteraard wel dus... Na een ritje van zo'n drie kwartier vroeg de portier ons opnieuw te betalen. We protesteerden even, omdat we reeds betaalden aan het begin van de rit. Na een relevante uiteg, betaalden we toch voor een tweede keer. Maar nog geen twee minuten later stopte het busje, duidelijk niet aan de luchthaven, en werden we verzocht over te stappen. Weeral. Megan verloor een klein beetje de controle over haar zenuwen toen ze, met een boosheid die ik kon voelen, de portier de les begon te lezen.

De man in kwestie kon enkel maar lachen, wat mij ook niet goedgezind maakte. Ik hield, in tegenstelling tot Megan, wijselijk mijn mond, denkend dat zij al boos genoeg was voor ons beiden. Blijkbaar stond mijn boosheid echter in koeienletters op mijn gezicht geschreven, aangezien de volgende portier ons wat begon uit te lachen. Toen we eindelijk doorhadden dat we niet extra moesten betalen, omdat de mannen van de busjes samenwerkten en elkaar klanten bezorgden, werden we weer onze vrolijke en kalme zelve... Eigenlijk gebeurde dit pas wanneer we de luchthaven daadwerkelijk zagen... :)

Op de luchthaven zelf werden we bijna onmiddellijk verder geholpen. Een veiligheidsagent loodste ons naar binnen, tot aan de 'balie', waar we oog in oog kwamen te staan met de man die ons bij aankomst had voorzien van een 'bewijs van verlies van bagage'. De man was opgetogen, vroeg waar onze vriendin was en zei dat ik mijn koffer eens moest openmaken om te zien of er niets weg was. Ik deed het gevraagde en stelde tot mijn verbazing vast dat er op het eerste zicht niets anders dan mijn dierbare chocolade ontbrak. Ik was lichtjes euforisch, tot wanneer de man vroeg wat hij hiervoor van mij kreeg, hij had toch erg zijn best gedaan...
Ik zei dat hij na zeven weken wachten niet moest verwachten dat hij ook maar een cent zou ontvangen, waarop Megan meldde dat hij ONS geld zou moeten geven, om de vertraging goed te maken. Gelukkig kon hij erom lachen, waarschijnlijk had hij mijn chocolade al achter de kiezen...
Na nog een officiële check van een andere medewerker, mochten we eindelijk vertrekken.

Ondertussen was het al 17.30u, wat meer dan een uur later was dan we berekend hadden. We zouden dus toch niet voor het donker thuis geraken.
Gelukkig waren we zo euforisch, Megan zelfs nog meer dan ik, dat we ons hier geen zorgen over maakten. En terecht, onze terugreis verliep rimpelloos in vergelijking met de heenreis. We moesten maar op twee busjes, hadden aangenaam maar dronken gezelschap en vermaakten ons bijna heel de terugweg.
Bij aankomst in Zomba namen we afscheid van onze medepassagiers en werden onmiddellijk overrompeld door taxichauffeurs. Nog geen minuut later zaten we in een taxi, op weg naar boven. Om 19.30u waren we dus eindelijk thuis, waar ik dankbaar mijn valies leegmaakte en ontdekte dat er echt niets weg was. (behalve mijn teergeliefde chocolade dan)
Terwijl ik daarmee bezig was, ontdektde Megan dat we ondertussen beroemd waren... We staan blijkbaar in het GroepT-krantje, met een interview en een beschamende, halvepaginagrote foto... Dolle pret! :)

Vrijdagochtend gingen de minder aangename gebeurtenissen verder. Eerst ontdekten we dat we aangevallen werden door mieren, die via het raam, over de wasbak, langs de muur tot op de plank met eten in een gestructureerd rijtje tot in de zak met lolly's kropen. We inspecteerden deze eens van naderbij en constateerden dat er zelfs mieren ín de stokjes van de lolly's zaten... We begonnen dus met een heuse eliminatie-actie.
Na de massamoord kropen we weer eens op onze fietsen. Onderweg moesten we echter stoppen en te voet verder, aangezien mijn achterband het had opgegeven. We kwamen dus iets te laat aan op school, waar mij onmiddellijk het volgende onaangename 'avontuur' te wachten stond.
Toen we de leerkrachten een hand gaven, bij wijze van ochtendgroet, deed Osman iets waardoor ik me niet meer helemaal op mijn gemak voelde...
Hij krabde namelijk met zijn vinger heel subtiel in mijn handpalm toen hij mij een hand gaf. Dit betekent zoveel als: 'Ik wil je.' Lichtelijk gedegouteerd trok ik mijn hand terug en vertrok met Megan en Caro naar de waterpomp, om onze benen, die vol stinkende modder hingen, af te spoelen. Ik vertelde hen direct wat er gebeurd was en we waren er nog steeds over bezig toen we terugliepen naar de eetzaal voor het poppenspel, wanneer Osman opeens vanachter een muurtje sprong...
We schrokken zo hard dat we in lachen uitbarstten. We verdachten hem ervan dat hij mij aan het opwachten was om me vervolgens mee te lokken naar één of ander afgelegen plekje, dus vanaf nu ga ik nergens meer alleen naartoe als ik op school ben... :)
Onze terugrit verliep ook niet zo vlotjes als we wel hadden gewild; ik kreeg, tot mijn grote afschuw, een fiets mee van op school. Klinkt helemaal niet erg hé...
Dat is omdat jullie niet op de fiets in kwestie hebben gereden. Ten eerste stond het zadel veel te laag, waardoor mijn knieën al na enkele minuten pijn begonnen te doen. Daarnaast waren de pedalen zo klein dat ik er steeds af schoof wanneer ik even mijn benen probeerde te strekken door al rechtstaand te fietsen. Ten slotte stonden de banden van het ding bijna net zo plat als mijn eigen achterband, waardoor ik nog harder moest trappen om de bergen te trotseren... Al bij al was ik blij thuis te zijn...

Op zaterdag besloten we dat we toch eens boven op het plateau moesten geweest zijn tijdens ons verblijf hier, dus trokken we onze 'stapschoenen' aan en maakten ons klaar voor een wandeling.
We dachten dat we er een uurtje of twee over zouden doen, maar dit bleek weer eens een klein foutje. De wandeling duurde wel 3,5 uur...
Gelukkig ontdekten we adembenemende uitzichten, vonden we de 'Zomba stables', waar je kunt paardrijden en zagen we de Mulunguzi Dam, dus het was wel de moeite waard. Uiteraard kregen we honger en wandelden dan maar door tot aan de Ku Chawe, een decadent hotel met een enorm gezellige tuin en een menukaart om 'u' tegen te zeggen. Megan genoot van een moussaka, Caro proefde de lasagne en ik waagde me aan een lokaal gerecht: een open Chambo (vis) met 'frieten' en gestoomde groenten. Erg lekker. Uiteraard ging alles op z'n Malawees en waren we pas buiten om 16.30u, wat ervoor zorgde dat we nooit meer op tijd thuis zouden geraken. We stapten goed door en liepen gewoon door een wolk, aangezien het weer aan het veranderen was. Geluk was met ons toen de eerste auto die ons passeerde ook stopte om ons mee te nemen. De chauffeur in kwestie was iets te enthousiast en zette ons af in Zomba, waardoor we nog een stuk terug naar boven konden klimmen. Maar dat vonden we niet erg, we waren hem erg dankbaar omdat we op tijd thuis zouden zijn.
Het was een erg mooie wandeling, maar volgende keer nemen we toch de auto... :)

Nu volgen er enkele fotootjes:

De mini's en de eerste kleuterklas kijken hoe het bootje drijft.

Davidson helpt het bootje een beetje...

met een stokje. Hij leeft zich helemaal uit!

De kindjes leren over zinken en drijven.

Wat gebeurt er als je deze spullen in het water legt?

De vrouwen van het dorp halen water aan de waterpomp.

Wat zit er in de waterput?

We bouwen zandkastelen met de mini's!

Megan doet hetzelfde met de eerste kleuterklas.

Vera, het dochterje van Mude, speelt ook mee.

We zijn erg geconcentreerd.

Bij Caroline in de derde kleuterklas maken ze een echt kunstwerk.

De vissen worden versierd, om later in de zee geplakt te worden.

Daarna uiteraard handen wassen!

Ook de eerste kleuterklas knutselt vissen, onder het wakend oog van Megan.

De schubben worden erg kleurrijk!

Caroline van de mini's vindt het verhaaltje maar niks...

Eerst héél voorzichtig de waterballonnen doorgeven...

Wij durven hem al met één hand vast te houden...

Ieder groepje heeft zijn eigen ballonnen...

Het gevecht breekt eindelijk los, alle voorzichtigheid wordt aan de kant geschoven... Gooien maar!

De fameuze 'Malawian snake'

Op weg naar de luchthaven...

rijden we door 't Stad. :)

Massamoord op de mieren!

Tijdens onze wandeling naar het plateau komen we vanalles tegen...

onder andere wat lokaal speelgoed...

... een zotte doos...

... twee vreemde vogels...

... de Mulunguzi Dam...

Zoveel water... ziet er erg aanlokkelijk uit!

De plaatselijke school heeft een eigen speeltuintje!

Even verfrissen aan een bergstroompje...

Wat een adembenemend uitzicht!

Whaaw... in de verte zie je Lake Chilwa...

Voilà lieve volgertjes!! Meer nieuws krijgen jullie volgende week!

Dikupita!!

XXX

The azungu!!

Drama- en voetbalgekte...

2011-03-21T16:43:00.000+02:00

Hey iedereen!!

Deze week was een week met weinig nieuws, maar toch hebben er enkele meldenswaardige gebeurtenissen plaatsgevonden...

Ten eerste werkten we deze week rond dieren, wat een dankbaar thema is, aangezien je hier overal dieren kan vinden. We maakten zelfs uitstapjes met de kinderen om ze te bezoeken. Ik bezocht onder andere een varken met de eerste kleuterklas. Osman dacht blijkbaar dat er in België geen varkens leven, aangezien hij me vroeg of ik ooit al eens een varken had gezien...

Verder vertelden we het verhaaltje van 'Rupsje Nooitgenoeg', waarbij de leerkrachten weer eens in verwarring werden gebracht. Ze vonden het einde van het verhaal nogal grappig, omdat die rups in een cocon verdwijnt en er dan opeens uitkomt als een vlinder... Toen we hen uitlegden dat dit in werkelijkheid ook zo gaat, vonden ze dit gek. Sommigen moesten nog harder lachen, en anderen begrepen er niets van. Zo zie je maar dat ook leerkrachten wel eens iets kunnen bijleren... :)

Ook kwam George met een grappige vraag naar Megan. Eerst vroeg hij of er in België ook mensen zoals hij woonden. Megan wist niet goed wat hij bedoelde, dus vroeg ze: 'Bedoel je zwarten?' 'Ja,' zei George. Dus Megan vertelde dat er in België veel zwarten wonen, waarop George vroeg of hij, wanneer hij in België zou komen wonen, wit zou worden. We vonden dit erg grappig, maar legden uit dat dit niet het geval was. Ik grapte even dat hij misschien wit zou worden als hij zich eens in de javel zou dompelen, maar hij begreep het mopje niet echt... :)

Ten slotte oefenden we op woensdag een toneeltje, dat de leerkrachten op vrijdag voor de kinderen speelden. Wij zorgden voor de nodige attributen en schmink, om het geheel af te maken. Het werd een echt spektakel, waarvan de kinderen enorm genoten.

Een erg fijne week dus, maar Malawi zou Malawi niet zijn als alles op rolletjes zou lopen...

Op maandag probeerden we Internet aan te zetten en merkten we dat dit niet lukte omdat de 'remote computer' weer eens niet wilde 'pingen'... :)
We zagen tot ons ongenoegen in dat we een tripje naar Zomba zouden moeten maken om dit in orde te krijgen. Megan en ik trokken dus met de fiets bergafwaarts richting Internetwinkel.
Toen we daar aankwamen, merkten we, aan het tumult te horen onmiddellijk dat er iets niet pluis was. Uiteraard wilden we dit van wat naderbij bekijken. Net naast onze internetwinkel was duidelijk een betoging aan de gang. Terwijl ik binnenging om ons internet te fiksen, kreeg Megan ongewild gezelschap van één of andere functionaris bij het departement van onderwijs in Malawi. Hij wist haar te vertellen dat de leerkrachten van het lager onderwijs betoogden omdat ze voor de 44ste dag op rij hun loon niet hadden gekregen. De militaire politie was met man en macht aanwezig om de boel te sussen...
Aangezien ik moest wachten op een capabel persoon om mij te helpen, kwam ik ook even buiten staan. Ik merkte al snel dat de man in kwestie meer oog had voor onze borsten en benen dan voor wat anders. Hij wilde dan ook met alle geweld contact houden, dus gaf hij zijn e-mailadres... Al bij al waren we blij van hem verlost te zijn :)
Het internetprobleem bleek niet de moeite waard om onze berg af te komen, aangezien er iemand zo slim was geweest om één of andere noodzakelijke kabel door te snijden... Het probleem zou de dag zelf nog opgelost worden... Dus trokken we weer huiswaarts, hopend dat ze ons niets hadden wijsgemaakt. :)

De rest van de week verliep heel vredig en vandaag trokken we er eens op uit. Mieke ging naar Sitima om naar het voetbal van de mannenploeg te gaan kijken, dus besloten we eens mee te rijden.
Het was een gezellige bedoening, erg sfeervol. Wanneer een ploeg scoort, is het blijkbaar de gewoonte dat alle supporters met wild maaiende armen salto's maken over het voetbalplein...
Na afloop van de match (Sitima verloor met 1-2) werden we volledig omringd door onwelriekende voetballers én supporters... Er werden prijzen uitgereikt en de winnende ploeg kreeg een nieuwe tenue. Nadien ontstond er een discussie onder enkele mannen...
Bleek dus dat die discussie over ons ging, waarschijnlijk waren ze aan het bekokstoven wie van hen ons zou 'krijgen'. We besloten dus dat het tijd was om te vertrekken, vooraleer we helemaal overrompeld zouden worden... :)
Gezellig, zo'n voetbalmatch... een mooie afsluiter van de week dus! :)

Natuurlijk hebben we ook deze week een hele hoop foto's gemaakt waar jullie nu een fractie van te zien krijgen...

George zijn 'mooie' trouwring... :)

De militaire politie is paraat om eventuele rellen op te vangen.

We maken een rups met de eerste kleuterklas :)

Eerste kleuterklas leert al springend tellen.

Kennen jullie dit dier? Ooit al gezien? Nee toch? :)

Blinddoekspelletje met de eerste kleuterklas.

Megan is met de derde kleuterklas op zoek naar dieren.

En ze zoeken aapjes tussen de bomen... :)

De derde kleuterklas speelt een leuk spel op het veld!

Mooie vlinders hé?!

En we spelen memory...

Even nadenken... hoeveel is dit juist???

Ook in de tweede kleuterklas knutselen de kinderen een rups...

Whaaw, een voelboekje!!

Joyce de leeuwin en Bertha het welpje... :)

We testen even onze attributen...

Jaja, angstaanjagend genoeg!! Absoluut geslaagd :)

En de pauze...

... is...

... toch zo fijn! :)

Vrolijke, vrolijke vrienden...

Daaaaaat zijn wij!!

De mannen van de andere ploeg...

Zelfs de meisjesploeg komt supporteren!

Sitima wordt gesponsord door 'Kempische bouwmaterialen'!! :)

En de mascotte... :)

En de zatlap :)

We voelen ons nogal omsingeld...

Gelukkig begint de prijsuitreiking.

Dus gaan we ervandoor... Nog even een foto van de mooie lucht!

Het golfterrein op weg naar Zomba.

Megan en Caro steken voorzichtig het beekje over...

Enkele winkeltjes op de hoofdstraat in Zomba.

Nog een paar winkeltjes.

Zo voert men hier restauratiewerken uit!

De hoofdstraat van Zomba.

Het minibusstation.

Op de groentenmarkt.

Verfrissing in de Botanische tuin!!

Megan haar superlekkere pannenkoeken!!

Voilà, we hopen dat jullie genoten hebben!!!!!!

Malawese zoenen van ons drietjes!!
xxx

Malawi op z'n best!!

2011-03-14T19:47:00.000+02:00

Hey azungu!!

Voorbije week hebben we weer het één en het ander meegemaakt, hier volgt een kort verslagje:

We werkten rond het thema 'mijn lichaam', wat een fijn thema was voor de kinderen, aangezien we hierbij extra veel spelletjes konden spelen. Ook knutselden we twee keer!! We hebben enkele grappige foto's van onze kleine schatjes genomen, die jullie aan het eind kunnen bewonderen.

De week begon al goed; op weg naar school gebeurde er iets vreemds... We waren nog maar net vertrokken en sjeesden in volle vaart de berg af toen Caroline haar voorband het opeens begaf. De band had er niets beters op gevonden dan even, in het midden van de steile bergaf, te ontploffen. Hierdoor kon Caroline dus met de fiets aan de hand weer naar boven klauteren... Gelukkig stond Mieke net op het punt om te vertrekken naar school toen Caro daar helemaal in shock aankwam, zodat ze kon meerijden richting Sitima. Gelukkig!

Op donderdag was er een speciaal evenement op school: de 'under 5 clinic'. Iedere maand worden kinderen onder de 5 jaar op school gratis gewogen, onderzocht en krijgen zij hun vaccinates. Alle moeders van het dorp waren dus met hun jongste spruiten aanwezig. Het was gek om te zien hoe de dokters de kinderen wogen aan een weegschaal die bevestigd was aan een boom. De kinderen die klein genoeg waren, konden dan, met doek en al, aan de haak van de weegschaal worden gehangen. Grotere kinderen moesten zich goed zien vast te houden tot wanneer hun gewicht afgelezen werd. Toen het te hard begon te regenen, verhuisde iedereen naar een klas in de school, die ondertussen uit was.

Dit weekend gingen we 's zaterdags op stap voor onze wekelijkse lekkernij. Alles verliep vlotjes, geen aanvallen van avocado's en geen wachtende apen. Uiteraard kon het niet dat er niets gebeurde...
Op de terugweg wandelden we nietsvermoedend door de prachtige Botanische tuin, wanneer we opmerkten dat er toch wel erg veel mieren op de grond kropen. Opeens hoorde ik Megan een gil slaken... De mierenaanval was begonnen. De insecten kropen op onze voeten en zetten zich vast in onze slippers. Ook kregen we alledrie enkele beten te verduren van de zespotige boosdoeners. We hebben wel 5 minuten op een rots gestaan om hen uit onze slippers te pulken... Dolle pret dus! :)

Op zondag waren we uitgenodigd op het trouwfeest van George, een leerkracht bij ons op school en zijn vrouw, Rose. Ook zou het doopsel van hun kindje die dag plaatsvinden, dus waren we super opgetogen dat we hierbij mochten zijn. We werden om 9.30u in de kerk verwacht en aangezien we niet wisten waar die was, zou Osman (een andere leerkracht) ons komen oppikken aan de school.
Uiteraard was er geen Osman te zien toen we aan de school arriveerden. We belden George en hij zei dat hij dan iemand zou sturen. Een 10-tal minuten later zagen we opeens een fietsend kostuum arriveren... George was dus zelf op de fiets gesprongen om ons hoogstpersoonlijk op te halen.

Na over enkele extreem smalle en dichtbegroeide weggetjes gehobbeld te zijn, kwamen we aan bij een klein kerkje. We mochten plaatsnemen aan de kant van de vrouwen, op een stenen bankje, lekker dicht tegen elkaar. Het was dus al redelijk warm, maar dat werd nog erger wanneer een welgevormde vrouw zich tussen de kinderen op de rij voor ons wurmde. Eén van de kleintjes had gewoon geen plaats meer om te zitten, dus nam ik hem op mijn schoot, in de veronderstelling dat een mis toch maar een klein uurtje duurt.
Niets was dus minder waar, aangezien de mis bestond uit een swingende inleiding, (waarin wij naar voren werden geroepen en ons voor de hele kerk even 'mochten' voorstellen) het doopsel van de volwassenen, het trouwen van enkele koppels -waaronder George en Rose- en het doopsel van de baby's. Daarna begon de priester nog verhalen te vertellen, waarop ik grapte: "En nu begint de mis!" Wat uiteindelijk nog waar bleek te zijn!! Na 4 uur met een slapende kleuter op mijn schoot op een stenen bankje geplet te hebben gezeten, kwam de verlossing: Osman kwam ons vertellen dat we alvast zouden vertrekken naar George zijn huis! De verlichting die we voelden wanneer we buiten kwamen, onbeschrijfelijk!

George zijn broer escorteerde ons met de fiets naar zijn huisje. Dit was nog een grappige bedoening, aangezien deze wegjes zo mogelijk nog smaller én hobbeliger waren, en op de koop toe geregeld tussen rijstvelden liepen... Uiteraard vond ik er niets beters op dan op één of andere manier mijn fiets recht in zo'n rijstveld te sturen, waar mijn voeten dan onmiddellijk werden vastgezogen, zodat George zijn broer mij eruit moest komen trekken. :)
Na dit gezellige avontuur kwamen we aan bij een klein, stenen huisje, waar we rijkelijk van drank en eten voorzien werden. We dronken een glas water -hopend dat we er niet ziek van zouden worden- en aten gretig van de rijst met bladeren en tomatensaus. Het drankje dat ons achteraf werd voorgeschoteld, smaakte naar braaksel en is blijkbaar een delicatesse van hier... We hebben er eens van genipt en zo beleefd mogelijk gezegd dat we dat spul echt niet binnenkregen. :)
Ze vonden het absoluut niet erg, zo was er meer voor hen! Nadien kwamen George en zijn familie aan. Iedereen was in feeststemming en wilde met alle geweld op de foto. We bleven nog even om het hutje van George te gaan bekijken en tegen 15.30u zeiden we iedereen gedag. We moesten immers nog een heel eind fietsen en we moesten voor het donker thuis zien te geraken... Iedereen wuifde ons uit, we hadden al spijt dat we zo vroeg moesten vertrekken...
Het was echt een superleuke ervaring die we voor geen geld van de wereld hadden willen missen, maar ondanks de swingende sfeer zijn we het er alledrie over eens dat we toch zullen passen voor de volgende misviering... Onze kont doet er nog steeds pijn van!!

Tot zover onze weekavonturen, nu komen de langverwachte foto's!!!

In de miniklas bij caro leren de kinderen de lichaamsdelen kennen

Bij de mini's knutselen ze ook!!

Caro babysit op de baby van Lekeleni :)

Bij Megan in de tweede kleuterklas spelen ze een spel rond lichaamsdelen

De tweede kleuterklas speelt een verhaaltje na waarbij iemand van de fiets valt :)

Mannetjes knutselen met blaadjes...

Joyce geeft de werkjes mee naar huis

Megan en Caro worden overrompeld tijdens de pauze :)

We spelen "schipper mag ik overvaren" met de derde kleuterklas

En nu overgaan terwijl je radslag doet :)

We proberen de ballon in de lucht te houden met ons lichaam, maar de wind blaast hem steeds weg :)

Een paar vrouwen hebben een slang gedood...

Mama's en kinderen wachten tot wanneer het hun beurt is in de 'under 5 clinic'

De weging van de baby's aan de boom...

En de bordjes voor het middagmaal staan klaar

MMM... Lekker!! Een middagmaaltijd op school!

En de familie Baviaan blijft ons begluren...

Lekker afkoelen in de Botanische tuin :)

De zusters staan voor de kerk te wachten

Ik doe iets vreemds... :)

George zijn ouders

Ik met Anthony, de pas gedoopte baby!

Familiekiekje: wie hoort er niet bij? :)

George en Rose voor hun huisje

Het beruchte rijstveld... :)

En daarna was het feest!! :)

Dit is nog een filmpje van in de misviering!! Hopelijk kunnen jullie het bekijken, want het is echt wel de moeite!!

Tot volgende week, lieve azungu!!

Dikke kus van het Malawi-trio!!!!!

Over avocado's enzo...

2011-03-06T23:06:00.000+02:00

Dag iedereen!!

Hier zijn we weer met het nieuws van de week!!

Deze week werkten we in onze klasjes rond het thema 'muziek', wat een onderwerp was dat hen wel lag...
We introduceerden onze gekochte instrumenten en konden constateren dat iedereen in de wolken was! Superfijn dus!
Ook begonnen we deze week met het tandenpoetsen, iets wat hier niet zo 'normaal' is als bij ons. Sommige kinderen waren zelfs bang van de tandenborstel. :)

Op maandag trokken we na school nog een keer onze stapschoenen aan en begaven we ons naar de supermarkt in Zomba, met de bedoeling veel zware dingen te kopen en een taxi terug naar huis te nemen. Aangekomen bij de supermarkt klampte een taxichauffeur ons direct aan en vroeg ons of we geen taxi nodig hadden. We vertelden hem dat we eerst gingen winkelen, maar dat we nadien zeker bij hem zouden komen om van zijn diensten gebruik te maken.
De man in kwestie was nogal argwanend, dus ging hij mee de winkel in en duwde de hele weg onze kar, schoof mee aan in de rij aan de kassa en bracht op de koop toe nog eens al onze boodschappen naar zijn auto. Handig :)
Thuisgekomen betaalden we de man, die beweerde de goedkoopste taxi 'in town' te zijn. Uiteraard had hij geen wisselgeld ter beschikking, dus stelde hij voor even terug te rijden en wisselgeld op te halen. Megan zei daarop: 'dieje gaat ier toch ni met ons geld gaan lope he?' Waarop ik 500 van de 1000 kwacha uit zijn hand trok en doodleuk meedeelde dat hij de rest kreeg als hij zijn wisselgeld had gehaald. :)
Nog geen 10min later was hij terug, met wisselgeld en al. We waren fier op onszelf, zelfs onze housekeeper vond het voorval grappig. Hij zei dat we dat goed gedaan hadden :)

Verder hadden we een lang weekend door één of andere Malawese feestdag op donderdag, en aangezien men hier van iedere gelegenheid gebruikmaakt om te 'rusten', maakten we ineens maar de brug.
Dat kwam voor ons goed uit, want zo konden we naar de supermarkt in Blantyre om grote inkopen te doen, aangezien in Zomba het water op was.

Vrijdag bestelden we dus een taxi, die ons naar 'tstad' bracht. We waanden ons in de hemel, kochten choco en chocolade, grote flessen water, chicken nuggets, gepaneerde visfilets en... een camembert!!
Zalig!! Toen we thuiskwamen, smeerden we onmiddellijk een lekkere boterham met overheerlijke camembert... Genieten!!!
's Avonds waren we rustig aan het genieten van een glaasje wijn, toen er een supergrote nachtvlinder in ons huisje binnenvloog. Was dat even schrikken!! We dachten eerst dat het een vleermuis was, zo groot dat het gevleugelde insect was! Foto's volgen...

Zaterdag deden we een rustig dagje op de zetel met enkele films en een boek, en 's avonds kookte ik een lekkere maaltijd die bestond uit gepaneerde visfilets en rijst met worteltjes... :)
Tijdens het eten roken we echter iets vreemds... We dachten dat de wakers weer plastiek aan het opstoken waren ofzo, wat wel vaker gebeurt. Maar toen ik water wilde opzetten om de afwas te doen, merkte ik dat onze stekker helemaal in ons stopcontact gesmolten was... Tspel was er absoluut niet meer uit te krijgen!!Wat een veilige elektriciteit hebben we hier toch... Gelukkig had Mieke nog een andere stekker, waardoor we toch nog kunnen gebruikmaken van andere stopcontacten. Ons vuur is dus verplaatst naar de salontafel, waar het wel iets handiger koken is... in afwachting van een elektricien... Als ze dat hier al hebben... :)

Vandaag besloten we nog eens onze benen te strekken om, zoals iedere zondag, een pizza te gaan eten.
We zaten lekker rustig op het terras van Domino's, omringd door natuur, waaronder avocadobomen.
Dit gegeven hadden we echter niet opgemerkt, totdat we opeens een superluide 'krak' hoorden en ik spatten op mijn arm voelde.
Blijkbaar was er net een onrijpe, maar toch al sappige avocado recht op Caroline haar hoofd gevallen. Met alle natte en welriekende gevolgen vandien. Megan en ik zaten eerst even in shock naar Croline te staren vooraleer we alledrie een lachstuip kregen die nog steeds af en toe opkomt... :)
Ik ging dan maar even met Caroline naar de wc om haar haar uit te wassen, want onrijpe avocado's ruiken blijkbaar naar rotte vis... Gezellig.
We wilden het personeel overtuigen om ons een gratis pizza aan te bieden ter compensatie, maar aangezien niemand het voorval had gezien, hebben we dit maar zo gelaten.

Natuurlijk hebben we ook enkele foto's die we graag met jullie willen delen:

Zoek het geluid!! Spelletje met de tweede kleuterklas...

Caro schildert met de eerste kleuterklas instrumenten!

Wij wassen flink onze handen na het vingerverven!

Spelen op die instrumenten!!

Wij doen ons best om te fietsen, al gaat dat niet altijd even goed... :)

Plaatselijk vervoer op weg naar school.

Onze fameuze nachtvlinder, gedoopt tot 'fatboy' :)

Caro avocadohoofd!! :)

De schuldige van de aanval!!

Een lief poesje zat op ons terrasje...

En hij liet zich lekker verwennen :)

we vonden hem superschattig...

De aapjes wachtten ons op bij onze terugkeer naar huis!!

Hmmm... Camembert!! Zalig!!

Een verwoede tandenpoesster!!

Bertha leert de kleinsten over de muziekinstrumenten...

Fascinatie alom bij de eerste kleuterklas!

Nog snel de bekers afwassen en het tandenpoetsen kan beginnen...

Wat een schattige snoetjes!

Sommigen waren iets minder enthousiast over het tandenpoetsgebeuren... :)

Iris schildert met de tweede kleuterklas muziekinstrumenten!!

Megan en een paar kindjes doen handjeklap tijdens de speeltijd :)

Dit was het voor deze week! Bedankt voor jullie interesse en tot volgende keer!!

Dikke kussen van ons allen!!
XXX

Allemaal kleurtjes!!!

2011-02-27T20:39:00.000+02:00

Gegroet trouwe volgers,

we hebben weer nieuwe foto's en belevenissen die we met jullie willen delen. Laat ons beginnen met de belevenissen:

Deze week werkten we rond kleuren met de kindjes. Hierbij zijn we te weten gekomen dat de kleuren in het Chichewa erg lijken op het Engels: red wordt redy en green wordt greeny... Dit zorgde voor wat verwarring van onze kant. Aangezien wij vonden dat de kindjes de kleuren toch niet zo goed kenden, stelden we voor dat de leerkrachten de kleuren in het Chichewa zouden aanleren.
Het antwoord was heel duidelijk, nl. dat ze dat al deden... Wij verkeerden tot die tijd dus in de veronderstelling dat zij de kleuren in het Engels gewoon op een vreemde manier uitspraken... Oeps... :)

Verder hebben we deze week voor de eerste keer geknutseld met onze klassen. Het was heel fijn om te zien hoe betrokken de kinderen waren. Ook werd onmiddellijk duidelijk dat ze anders nooit knutselen. De kinderen wisten immers niet wat ze moesten doen met de papiertjes en de lijm die we aanboden. Daarom hebben we eerst alles mooi voorgedaan, waarna ze er toch in slaagden een mooi resultaat te bekomen!!

Nog een speciale ontdekking was de parachute die we hadden aangekocht en die enorm fascinerend bleek te zijn. Alle kinderen van alle klassen waren onder de indruk, zelfs de leerkrachten gedroegen zich als kleuters wanneer we ermee speelden. Ze konden er maar niet genoeg van krijgen. Osman werd zelfs zo wild dat hij, samen met Mude, als een volleerde vliegenier het veld overliep, de parachute wapperend achter hen aan. Dit tot groot jolijt van de kleuters. (en van ons) Als we hen dan nog eens vertelden dat de spullen die we meebrengen voor hen zijn, waren ze helemaal in de wolken.

Verder beleefden we gisteren een heel avontuur: we waren van plan naar Blantyre te trekken, dus gingen we de berg af richting Zomba. Onderweg werden we opgewacht door de familie Baviaan, die ons de weg versperde. Gelukkig verdween deze lieftallige familie wanneer wij te dicht naderden. Opgelucht dat we niet besprongen waren door de dieren, gingen we verder. Op naar ons vervoermiddel van de dag: de minibusjes. Je moet je een minibusje voorstellen als een gammele volkswagen voor 9 personen, volgepropt met 20 man. Dan rijd je, gedurende een uur en een half, over een straat, vergelijkbaar met een maanlandschap. Heel gezellig dus... :) Als we onze bestemming zagen, lieten we de financiële minibusbediende (de man die het geld ontvangt) weten dat we er bij de volgende halte uit moesten. De halte stond reeds vol met busjes, waardoor onze chauffeur besloot verder te rijden en ons zo een extra wandeling te bezorgen.

Eindelijk kwamen we aan bij onze bestemming: Mr. Price, een kledingszaak. Aangezien ik nog steeds geen bagage heb, was het wel nodig even te gaan shoppen... We hebben immers lang genoeg gewacht. :)
De winkel was de hemel! Zalig, zoveel mooie kleren bij elkaar te zien en dan te weten dat je vanalles MOET kopen... Fijn zo! We brachten dus geruime tijd door in de winkel, waarna we, gepakt en gezakt, een eettentje opzochten om onze honger te stillen. Daarna was het tijd om naar huis te gaan, dus zochten we een minibusje richting Zomba.

Dit was niet moeilijk, we werden onmiddellijk meegesleurd door een dolgedraaide, overenthousiaste man, die in ons potentiële klanten zag en ons bijna in zijn busje duwde. Verder stond hij wat te dansen en reclame te maken en het busje zat in no time vol. De muziek was wel heel toepasselijk: 'bumpy ride' van Mohombi speelde door de boxen en we zetten ons al schrap voor een gezellige rit.

Onderweg gebeurde er iets wat je toch zeker eens moet meegemaakt hebben als je met een minibusje meerijdt: een kapotte band!! We moesten allemaal uitstappen en dachten al dat we niet meer voor het donker thuis zouden zijn... Niets was echter minder waar, de band werd, tot onze grote verbazing op topsneleid vervangen en binnen de 5 minuten waren we weer aan het 'rijden'.
Na deze weer erg gezellige rit sleurden we onze zak vol kleding de berg op naar ons huisje, uitgeteld maar tevreden... :)

Na een goede nachtrust en veel schoolwerk, kregen we weer eens trek in een pizza. Daarom besloten we ons vandaag te wagen aan de pizza in Annie's Lodge. We kwamen aan in een gezellig, overdekt restaurantje, waar we onmiddellijk van drank voorzien werden. Daar stopte het dan ook, aangezien de serveuse blijkbaar vond dat ze hard genoeg gewerkt had voor vandaag... :) Na 20 minuten raakte ons geduld echter op en lukte het ons eindelijk haar aandacht weer te trekken. We bestelden onze pizza en wachtten... en wachtten... en wachtten... een uur! Eindelijk kwam onze pizza eraan! Gelukkig was het een lekkere, zelfs de beste die we hier al hebben gegeten... wat nu niet zo'n grote prestatie is, maar toch.
Met onze buikjes vol voelen we ons volledig klaar voor een nieuw stageweekje!!

Nu nog enkele fotootjes:

Onze fameuze berg... Hij is nog steiler in't echt :)

Ik met een superschattige baby!! :)

Onze ontmoeting met een lid van de familie Baviaan...

Pech met het busje, werken mannen, werken!!

Megan knutselt met de kindjes!!!

Ons schooltje, met een heel ontvangstcomité!!

Megan en Caro met een weesbaby... lief hé!

Spelen met de befaamde parachute!! Nog eens bedankt aan alle sponsors!!!

Proberen om de balletjes door het gaatje en in de bak te krijgen...

Op de terugweg voor het middagmaal

Van plaats wisselen onder de parachute: dolle pret!!

De allerkleinsten hadden blijkbaar nog nooit gekleurd... :)

Tijdens de speeltijd!! Iedereen wil mee op de foto :)

Hier van't zelfde :)

Caro met haar mooie regenboogknutselwerk en de fiere kindjes!

We wachten op de reparatie van de minibus :)

Voilà, hiermee beëndigen we onze derde week!! Hopelijk kijken jullie volgende week weer mee!! :)

Dikke Malawi - kussen!!

Caro, Megan en Iris

Op den berg in Malawi...

2011-02-20T00:30:00.001+02:00

Hallo iedereen!!

Hier zijn we weer...

We hebben net ons eerste echte stageweekje achter de rug en beginnen helemaal te wennen aan het leven in Malawi. De leerkrachten zijn erg gemotiveerd en proberen onze lessen zo goed mogelijk uit te voeren. We werkten deze week rond het thema 'cijfers', wat hier erg belangijk is, maar op een foute manier wordt aangeleerd. Daarom introduceerden wij enkele leuke spelletjes en activiteiten die de leerkrachten met de kinderen kunnen doen, zodat zij op een pedagogisch verantwoorde manier leren tellen, meten, vergelijken etc. We vonden het leuk om zien hoe goed de kinderen reageerden op deze nieuwe inbrengen!

Op maandag gebeurde er iets spannends: onze postpaketten waren toegekomen! Weliswaar op Malawese wijze: een bus rode en witte verf waren helemaal uitgegoten in de doos. De andere 2 dozen waren duidelijk opengemaakt en weer toegeplakt. "Niet stevig genoeg" zeiden ze op het postkantoor. We vragen ons dus nog steeds af hoe dubbele kartonnen verhuisdozen niet stevig genoeg kunnen zijn om een lading knutselmateriaal te versturen, maar aangezien er niets ontbrak, legden we ons er maar bij neer. Relativeren zeker?!

In ons huisje gaat alles zijn gangetje; hier en daar een spin en vandaag ontdekten we een nieuw beestje. Het is een onzichtbaar dier dat nogal grote steekplekken achterlaat op de benen van Caro en Megan. Mijn bloed is gelukkig niet lekker genoeg... :)
Ons internet is niet altijd even welwillend, aangezien we deze week welgeteld 4 dagen zonder hebben gezeten. Gelukkig wilde Skype op een of andere duistere manier wel werken.
Op donderdag begaven we ons dus weer richting Zomba, voor een consultatie in onze vaste internetwinkel.

We werden er als oude vrienden begroet en kwamen bijna onmiddellijk te weten dat de problemen niet direct opgelost zouden zijn. De vrouw die ons te woord stond vertelde dat het 'maybe today, maybe tomorrow, I don't know' in orde zou komen, maar dat het probleem niet bij hen lag.
Mevrouw had blijkbaar zin in een babbel, aangezien ze ons uitvroeg over het leven in België en terloops peilde naar onze burgerlijke staat.
We verdachten haar ervan op schoondochterjacht te zijn, dus vertelden we haar dat we alledrie gelukkig getrouwd waren. Wanneer ze te weten kwam dat Jan binnenkort naar hier komt, begonnen haar hormonen te werken en nodigde ze ons enthousiast uit om hem eens te komen showen. Jan zal dus een kleine keuring moeten ondergaan vooraleer hij met ons mee kan rondtrekken in de vakantie... :)

Verder zijn we deze week alledrie even geveld geweest door koorts en andere ongemakken die de maag en darmen betreffen, maar waarvan ik liever geen verdere details geef... We willen nl. graag dat jullie volgende keer ook nog op onze blog komen kijken... :)
Vanmorgen waren we er echter allemaal weer helemaal bovenop, dus trakteerden we onszelf op een overheerlijke maaltijd bij Tasty Bites. Eindelijk vlees en vis!!!! We voelen ons lichtjes euforisch!

Uiteraard volgen er nu enkele foto's!! Veel plezier!!

Megan is in haar kuisstemming...

Een van onze 'sympathieke' huisdieren: Garfield :)

Die, Garfield, die!!! Spijtig genoeg was ik niet snel genoeg... Volgende keer beter!

In de eerste kleuterklas, we vertellen een verhaaltje rond getallen (1-3)

In de derde kleuterklas, de kleuters doen de dieren uit het verhaaltje na.

Het kindje van Mudelanji, een leerkracht van de eerste kleuterklas, speelt met de blokken waarmee haar mama de kleuters probeert te leren over kort en lang.

Gloria en haar broertje, compleet gefascineerd door ons fototoestel, blijven maar poseren :)

Caro wordt tijdens de speeltijd betast door de kindjes. :)

Dit is ons stageschooltje, met een groep belangstellende kleuters.

Als de kinderen een fototoestel in de gaten krijgen, willen ze absoluut op de foto. Hier staan ze voor de school, aan de kant van het zandweggetje dat wij iedere dag helemaal op -en affietsen.

Een meisje draagt haar kleine broertje op haar rug over de speelplaats.

Dit was het weer voor deze week, hopelijk hebben jullie ervan genoten!

Veel liefs en groetjes,

Caro, Megan en Iris

Ons eerste weekje in Malawi

2011-02-12T23:15:00.001+02:00

Lieve iedereen,

We hebben jullie lang op hete kolen laten zitten, maar nu we eindelijk internet hebben kunnen bemachtigen in ons huisje, kunnen we ook eens onze blog bijwerken. Het verkrijgen van internet was een hels karwei, maar met veel veel geduld en fysieke inspanningen kom je ver in Malawi.

Even schetsen hoe onze eerste week verliep:
Bij onze aankomst waren de poppen al aan het dansen, want ook al verliepen onze vluchten quasi vlekkeloos, onze bagage volgde blijkbaar een ander parcours. Bij aankomst in Blantyre beschikte geen een van ons over zijn bagage. Ondertussen is dit euvel gelukkig zo goed als opgelost, aangezien Megan en Caroline de hunne gisteren ontvingen. Die van mij bevindt zich nog steeds ergens onderweg.
Spijtig genoeg voor Megan bevatte haar bagage een Euroreisspel, waardoor de plaatselijke douane in de veronderstelling verkeerde een prachtige buit binnengehaald te hebben.
Ze haalden alles dus eens goed overhoop, in de hoop wat extra centen te verkrijgen. We veronderstellen dat hun verbazing en teleurstelling enorm was toen ze ontdekten dat hun buit eigenlijk waardeloos was.

Ons huisje is redelijk comfortabel, als je de vele spinnen en ander ongedierte even buiten beschouwing laat, net zoals het dagelijkse uitvallen van de elektriciteit tijdens het koken en het ontbreken van stromend water, net wanneer je het nodig hebt.

We staan iedere dag tegen 6.30u op, om te ontbijten en ons voor te bereiden op een fietstochtje van zo'n 40-tal minuten richting Sitima. De terugkeer, die meestal op het middaguur valt, is een stuk zwaarder. We moeten enkele stevige bergen overwinnen en een lange zandweg met heel veel bulten en putten speelt ons ook geregeld parten. Hier doen we dan ook een uur en een half over...
Na 2 dagen waren we al paarsverbrand door het ontbreken van essentiële zaken zoals zonnecrème en aftersun. Nu we toch al over twee bagages beschikken, is dit probleem vrijwel van de baan.

Op school zelf zijn we heel warm onthaald, iedereen is er enorm vriendelijk en gedienstig. Het is er wel heel anders dan bij ons. Veel dingen worden zomaar op hun beloop gelaten, waardoor alles relatief traag verloopt.
Hier wen je uiteraard wel aan, maar het is toch even aanpassen. De kinderen zijn enorm gefascineerd door ons, al dat wit is zeer intrigerend... Ze komen zelfs voelen aan onze huid, gewoon om te checken of we wel echt zijn.
Onderweg van en naar school voelen we ons net beroemdheden, aangezien bijna iedereen naar ons zwaait als ze ons zien voorbijrijden. De kinderen roepen zwaaiend 'Mzungu' naar ons, wat 'blanke' betekent.

De plaatselijke keuken valt nog wel mee, 'nsima' (maïspap) met groene bladeren en tomaat is echt nog wel lekker, maar de gedroogde visjes die geregeld geserveerd worden op school hebben we nog niet durven proeven. De geur alleen al zorgt ervoor dat onze honger als sneeuw voor de zon verdwijnt.
Ik ben gepromoveerd tot de mama die thuis kookt. Vaak eten we puree met omelet, aangezien de vis en het vlees niet te vertrouwen zijn. Groenten kun je wel eten, maar niet rauw, dat merkte ik al na de eerste poging... gelukkig hebben we imodium en enterol mee voor een heel leger. :)

Vanaf maandag begint onze stage pas echt, tot nu toe hebben we geobserveerd, 'vergaderd' en planningen opgesteld. Maandag zullen we ons ieder over een klas ontfermen. Dit wil zeggen dat wij de planning opmaakten die we samen met de leerkrachten zullen uitvoeren. Aangezien de communicatie niet altijd even vlotjes verloopt, wordt het nog afwachten hoe we dit allemaal zullen klaarspelen.
De leerkrachten zijn heel gemotiveerd en erg blij dat we er zijn, dus we veronderstellen dat alles na verloop van tijd wel zal loslopen.

We denken dat we jullie meer kunnen tonen met foto's dan met tekst, dus hier volgen er enkele:

Ons huisje met tralies tegen inbrekers...

In de 3de kleuterklas bij Sam en George leren de kinderen de 'a' en de 'b' schrijven.

Caroline zit mee in de kring in de tweede kleuterklas, terwijl Alex de kinderen over de dieren leert.

Megan kijkt toe hoe Joyce de andere helft van de tweede kleuterklas de ledematen in het Engels leert kennen.

In de eerste kleuterklas leert Osman de kleuters tellen met blokken.

Het plaatselijke vervoermiddel, als je een lift wil: 'hop on!!'

In de eetzaal, op het menu: maïspap

Iris helpt een kindje met eten... blijkbaar niet de gewoonte daar, leidden we af uit de vreemde blikken van de leerkrachten...

En nu de afwas...

Sam (een van de leerkrachten) met het kindje van Lekeleni (ook een leerkracht)

Een groepsfoto van ons welkomstcomité :)

Spelletjes op het voetbalveld met de tweede kleuterklas

De beruchte internationale luchthaven van Blantyre...

Caro met enkele achtergebleven dorpskinderen

Mama Iris aan het werk aan haar 'handige' fornuis...

Onderweg van school naar Zomba

B-E-autiful view!!!!

Zo, dat was het voor deze keer, dit heeft ons al zo'n 4 uur gekost... Hopelijk hebben jullie nu al een beetje een idee van onze omgeving en situatie. We zorgen voor nog meer boeiende foto's van zodra we nog eens zo veel tijd hebben!!!

Veel groetjes en dikke knuffels van ons allemaal!!!
xxx

Druk, druk, druk!

2011-01-31T20:31:00.003+02:00

Dag allemaal!

Hier zijn we weer met een nieuw berichtje. Dit is waarschijnlijk het laatste uit België voor we nu echt aan ons fantastisch avontuur kunnen beginnen. We zijn de laatste weken druk in de weer geweest en waren nogal makkelijk afgeleid tijdens het studeren voor onze (hopelijk) laatste examens aan Groep T! Malawi was blijkbaar toch belangrijker en interessanter dan onze cursussen ;) Met de examens achter de rug zijn we er nu echt klaar voor! Met hier en daar een paniekaanval komt 4 februari snel dichterbij en voor we het goed zullen beseffen, zitten we volgende week al drie dagen in Malawi!

Misschien willen jullie wel eens weten wat we door jullie steun allemaal aan de Sitima Nursery School kunnen schenken! Met de centen hebben we maar liefst drie dozen van tezamen bijna 40 kilo kunnen vullen! Omdat we toch besloten hebben van het gekochte materiaal niet mee te zeulen in koffers (met sommige maatschappijen mag je 2 koffers meenemen), zijn we vandaag dozen gaan halen. Gewapend met tape en al onze zakken met materiaal, kon het vullen beginnen. Nu zijn jullie waarschijnlijk wel benieuwd wat er allemaal in deze dozen zit. Ik probeer een zo volledig mogelijk lijstje te maken maar waarschijnlijk vergeet ik wel nog een aantal dingen:

Verf, lijm, stempels, pijpenragers, crêpe- en froezelpapier in alle kleuren van de regenboog, schrijf- en kleurpotloden, stiften, penselen, balpennen, macramétouw, schmink, prentenboeken, educatieve boeken, balonnen, parels, een parachute, een grote dobbelsteen, opvoedende spelen (memory, rekenspelletjes, lotto,...), duplo, bouwblokken, muziekinstrumenten (belletjes, rammelaars,...), baseballbats, balletjes en een laptop !!!

Enorm veel, leuk en bruikbaar materiaal zoals jullie kunnen zien! En dat allemaal dankzij jullie steun aan het project YOCE. Wij danken jullie hier alvast duizendmaal voor! Iris, Caroline en ik kijken echt al uit naar het moment dat we de dozen kunnen uitpakken en zowel Mieke Hendrickx, de leerkrachten, de kinderen en de medewerkers van de Sitima Nursery School kunnen verrassen. Foto's volgen hier later zeker van! De school kan het materiaal goed gebruiken en hopelijk zorgt dit voor een boost in de ontwikkeling van de kinderen. Met het materiaal zullen ze echt al spelend kunnen leren... Een belangrijke les die in Groep T verschillende keren aan de orde is geweest!

Morgen trekt Iris met de dozen richting De Post en hopelijk kunnen we snel na onze aankomst in Malawi de dozen gaan afhalen. Ook voor ons is het belangrijk dat het materiaal tijdig aankomt zodat we de leerkrachten voldoende informatie kunnen geven over het gebruik van het materiaal en de spelletjes.

Bij ons alle drie begint de spanning nu echt te stijgen! Vrijdag is le moment suprême al daar en zullen we waarschijnlijk met veel tranen en pijn in het hart voor drie maanden afscheid moeten nemen van onze vrienden, familie en het regenachtige belgenlandje. Daarna kunnen jullie alles live vanuit Malawi volgen ;)

We proberen jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden en we hopen dat jullie enorm zullen genieten van onze verhalen!

Megan, xxx

Een laatste update

2011-01-31T19:50:00.000+02:00

Hey iedereen,

Hierbij willen we jullie allemaal bedanken voor jullie gulheid en enthousiasme...
Door het happy hour in 't Pachtof gisteren hebben we nog eens 267 euro verdiend, dit brengt het totaal op maar liefst 2900 euro!!!!
Nu willen jullie uiteraard weten wat we al allemaal gekocht hebben...

Aangezien we over een redelijk grote hoeveelheid cash geld beschikten, zijn we met onze geldbuidel naar de Banier getrokken. Daar kochten we bussen verf, lijm, crêpepapier, froezelpapier, macramétouw, schmink, een parachute, een dobbelsteen, pijpenragers, stempels, ... veel knutselmateriaal dus :)
De mevrouw aan de kassa had haar werk met ons, aangezien ze alles met de hand moest afwerken - de kassa werkte nl. nog niet door de verhuis- en waarop wij dan nog eens met kleingeld betaalden... :)
Symphatieke madam, heel geduldig ook... :)

Daarna trokken we naar de Vanden Borre, op zoek naar een laptop. Ook hier betaalden we alles cash, waardoor we enkele verdachte blikken kregen... We veronderstellen dat we verdacht werden van een overval ofzo...

Als we deze inkopen achter de rug hadden, was ons cash geld bijna op en zijn we richting speelgoedwinkel getrokken. In de Intertoys hebben we onze lusten kunnen botvieren door spelletjes, muziekinstrumenten, kleurpotloden, stiften etc. aan te schaffen. Ook het Kruidvat en de Wibra moesten eraan geloven...

Verder kochten we nog Engelse voorleesboekjes in een superschattig winkeltje in Tervuren en wat opvoedkundige boeken.
Nu hebben we alles in dozen gestopt en veilig toegetaped, klaar om opgestuurd te worden richting Malawi...
Spannend...

Dit alles hebben we dus enkel en alleen kunnen realiseren door jullie hulp, daarom willen we iedereen die ons heeft gesteund nog eens extra bedanken, you're the best, we love you all!!!

Ons vertrek komt zienderogen dichterbij, dus dit zal ons laatste berichtje worden vanuit België... Volgende keer dat jullie iets te lezen zullen krijgen zal het dus geschreven zijn vanuit een of ander internetcafétje in 'the middle of nowhere'...
Ik geef het niet graag toe, maar de zenuwen beginnen nu toch de kop op te steken... Dit wordt gewoonweg het spannendste dat ik ooit gedaan heb... En daar reken in bungeejumpen bij... :)

Tot binnenkort, vanuit het verre Malawi!!!

Dikke zoenen,
Iris

Vooraleer we vertrekken...

2011-01-04T19:38:00.001+02:00

Hey iedereen!

Megan, Caroline en ik vertrekken binnen een maand naar Sitima, Malawi. Hier zullen wij, als kleuterjuffen in spe, 3 maanden lang ons beste beentje voorzetten door mee te werken aan project YOCE ( zie http://www.yocevim.org/ ) Wij zullen naast lesgeven ook nauw samenwerken met de plaatselijke leerkrachten, om zo de onderwijskwaliteit in de Sitima Nursery school trachten te verbeteren. Daarnaast zullen wij geregeld naschoolse activiteiten organiseren. ( in de namiddag is er immers geen school in Sitima) Het gaat hier om activiteiten voor zowel de kinderen, als de leerkrachten en de dorpelingen.

Om ginder niet met lege handen toe te komen, ondernamen we al enkele acties; wij hebben reeds een benefietavond gehouden in onze voetbalkantine te Duisburg, die ons al heel wat heeft opgebracht ( €865!! Jawel!!!) bedankt hiervoor aan de mensen van KVTervuren, die zo vriendelijk waren om gratis hun kantine ter beschikking te stellen en dan nog eens hun best hebben gedaan om zoveel mogelijk geld op te doen voor het goede doel!! Uiteraard willen we ook alle andere aanwezigen hartelijk bedanken voor hun bijdrage!!
Verder hebben we in functie van deze avond steunkaarten verkocht, aan €2 per stuk. Ook dit heeft reeds veel geld opgebracht - hoeveel juist hoort u nog- waarvoor ook nen dikke merci aan alle sponsors ;)
Ook de Lion's Club Tervuren heeft een flinke duit in het zakje gedaan door ons te steunen voor maar liefst €500!!! Dankuwel!!!

Wat gaan wij nu allemaal met dat geld doen?
Het verworven geld gaat integraal naar de Sitima Nursery School. (didactisch materiaal, opknapping school, hygiëne, ... ) Hierover vertellen wij u zeker meer wanneer alles wat concreter is.

We logeren bij Mieke Hendrickx, u allen bekend door haar onstuitbare enthousiasme en belangeloze inzet voor de kinderen in Sitima...
Toch niet? Neem dan eens een kijkje op haar website: http://www.yocevim.org/
Nu iedereen weet wie Mieke is, weten jullie ook dat we ginds heel goed terechtkomen. We krijgen een eigen huisje op haar domein, waar wij gratis mogen logeren!

Op deze blog kunnen alle geïnteresseerden onze avonturen meebeleven...
Ik zou zeggen: geniet ervan, dat gaan wij zeker ook doen!!

Tot binnenkort!